GREENMOTORCYCLES.NL

Weblog over 100% elektrisch motorrijden

Na 1 jaar elektrisch motorrijden

April 2015 - Het nieuwe motorseizoen is inmiddels van start gegaan. Gedurende de wintermaanden, van een echte winter kon je niet spreken, stond mijn Enertia steeds startklaar. Op wat korte stadsritjes na heeft ie de rest van de tijd opgebokt in de garage vertoefd. Om de twee weken heb ik hem 24 uur doorgeladen om de accu's in conditie te houden. Het eerste jaar is me niettegenstaande alle problemen en drastische prijsdaling (afschrijving) prima bevallen. Wil ik ooit terug naar de brandstofmotorfiets? Nee, ondanks de beperkte actieradius en andere nadelen zoals lange laadtijd en lage topsnelheid, blijf ik elektrisch motorrijden. Het is natuurlijk wat behelpen een rit zo te plannen dat je niet met 0% SOC (state of charge) dreigt te komen staan. Maar dat is ook iedere keer weer de uitdaging en de charme. Eén troost is dat een stopcontact altijd wel ergens te vinden is. De accu's zullen in de komende jaren verbeterd worden. Ook daarvan profiteren de EV-motorfietsen. Naast Yamaha staat ook Kawasaki als een van de grote merken in de startblokken om de EV-motormarkt te betreden.

Naar aanleiding van de problemen met mijn Enertia zijn vorig jaar de elektromotor en motorcontroller vervangen. Vooral de controller leek mij het meest verdachte onderdeel als oorzaak van de errors. Die leken dus tot verleden te gaan behoren, ware het niet dat ik na een korte en onbewuste WOT (wide open throttle) weer een error zag verschijnen. Dat kon liggen aan het feit dat de SOC onder de 20-30% was. De dag erna, 's nachts weer volledig opgeladen, heb ik twee nieuwe WOT pogingen gedaan met een SOC tussen de 80-85%. Zonder fouten ditmaal en dus een incident dacht ik. Totdat ik enige tijd later 30 kilometer van mijn huis weer stil kwam te staan. Na de motor tot 80% te hebben opgeladen wilde ik dik twee uren later weer naar huis. De startprocedure verliep op het eerste gezicht goed, leds knipperden maar het relais hoorde ik niet de kenmerkende klik geven. Na 6 pogingen hield ik het voor gezien en heb direct Brammo Service geïnformeerd. EM Nederland heeft op advies van Brammo Service de main contactor relay vervangen en een stekker beter gefixeerd. Al met al heeft dit slechts twee en halve week in beslag genomen. Prima service van Brammo!


 

Natuurlijk heb ik weer een mod uitgevoerd. De spiegels moesten er dit keer aan geloven. Het zijn mooie spiegels van Brammo maar je ziet er helaas meer van je schouders in dan dat je het verkeer achter je ermee in de gaten kunt houden. Met het monteren van 'bar-end' spiegeltjes, originele bar-ends gedemonteerd en op voorraad gelegd, heb ik deze tekortkoming verholpen, maar tegelijkertijd ook weer een gecreëerd: het stuur is namelijk wel extra breed geworden. Goed uitkijken met het uit de garage rijden en het passeren van smalle doorgangen dus. De 'cafe racer'-look maakt aan de andere kant weer een hoop goed. Op naar de volgende mod!

Uitstapje: elektrisch rijden met 2 extra wielen

Deze week heb ik geproefd aan het elektrisch autorijden en wel met de ZOE van Renault. Overeenkomsten met mijn Enertia zijn de bijna identieke actieradius en laadtijd.
Is het wat? Ja en nee. De gebruikelijk nadelen spelen ook deze manier van vervoer parten. Maar, het laat wel weer zien hoe eenvoudig en relaxed elektrisch rijden kan zijn, ondanks het beperkte vermogen. Voor in de stad en korte snelweg-ritjes voldoet deze EV uitstekend. Na het instappen heb je een beetje het gevoel op een 'bok' te zitten en grijp je naar de hendel voor hoogteverstelling. Dat gaat niet, want die zit er niet op. De reden is simpel; je zit bovenop de huuraccu's, die een vanafprijs kennen van € 79 per maand exclusief de verplichte verzekering van € 9,35 (jaarkilometrage tot 12.500 km en met een looptijd van meer dan drie jaar).  

Daar staat tegenover dat je de accu's dus niet hoeft te kopen en dat je geen last hebt een teruglopende accu-capaciteit. Voor particulier gebruik is de Zoe niet echt aantrekkelijk. Door de nog van toepassing zijnde subsidies en belastingvoordelen is het voor zakelijke gebruik financieel gezien wel een goede keuze.  

Deze zomer lanceert Renault ook voor Zoe de R240 motor. De actieradius neemt met 30 km toe en deze motor heeft een verbeterd laadsysteem. Dank aan ABD Renault voor beschikbaar stellen van deze auto.

 

Rij-indruk 2015 Zero FX

Leeuwarden 25 april 2015 - Kil, nat en winderig. Niet bepaald de ideale ingrediënten voor een grote toeloop op een demo-dag. De enige storm van betekenis bleef dan ook beperkt tot het niet altijd voorspelbare weer. Voor mij geen reden om de geplande demo-rit op de 2015 Zero FX bij Motoport Leeuwarden af te blazen. En over blazen gesproken en om met de deur in huis te vallen: met een koppel van 95Nm (even veel als mijn eerste dieselauto) trek je met deze FX 5.7 fenomenale sprints! Een WOT (wide open throttle) eindigt bij 124 km/u, bij een behoorlijke rugwind. Nu is een hoge topsnelheid voor dit  type motorfiets geen echte noodzaak en met deze snelheden loop je overigens minder kans om via het CJIB de staatskas te spekken.


Tja, de topsnelheid. Dit is nog een van de hedendaagse beperkingen van elektrisch motorrijden. Daarnaast gooit de beperkte actieradius van deze 'Stealthfighter' enigzins roet in het eten. Dat deert mij niet, want nog geen paar minuten onderweg realiseer ik me dat ik in mijn enthousiasme vergeten was om mijn Enertia aan het lichtnet te pluggen. Over anderhalf uur moet ik terug naar Heerenveen en met de 30% SOC ga ik dat niet redden. Reden om de rit te beperken tot een totaallengte van amper 20 kilometer. Maar goed, het gaat me tenslotte ook om een indruk van deze elektrische all road.


De FX heeft gedurende het ritje zo'n 20% verbruikt. Een praktische actieradius van 100 kilometer is dus, zonder veel moeite, mogelijk. Een keurige waarde, want de Eco-modus heb ik alleen de eerste meters gebruikt. Voor het echte werk schakel je natuurlijk over naar Sport modus, en dat kan ook tijdens het rijden. Deze FX had nog maar 70 kilometer op de teller staan en omdat je dan van ingereden banden niet kunt spreken heb ik de grenzen van het rijwielgedeelte niet opgezocht. Maar dit lijkt aardig goed voor elkaar. Een ander obstakel is de laadtijd. Standaard is dat bijna 8 uren voor 100% opladen, maar dit kan door middel van een quick charger, à raison van  € 664, verkort worden. Daarboven kan dit nog worden uitgebreid tot maximaal drie zogenaamde accessory chargers.

De FX is breder inzetbaar dan de andere Zero modellen en dit geldt ook voor de Brammo Empulse.  Dankzij de verwisselbare accumodules kan de range vergroot worden in combinatie met het uitbreidbaar off-board laadsysteem. Hiermee kun je één accupakket opladen terwijl je de andere kunt gebruiken!  Het standaard stopcontact dat nodig is voor het laadsysteem biedt vele oplaadmogelijkheden; voor thuis, op kantoor of waar dan ook onderweg.

De zithoogte is zeker  voor de langere motorrijder (1.80m en meer) prettig te noemen. Daarentegen  is de plaatsing van de voetsteunen niet echt in harmonie; deze zijn te hoog waardoor je je knieën in een te kleine hoek moet buigen. DIt doet afbreuk aan het comfort en de bediening van het rempedaal is hierdoor niet optimaal mogelijk. Dat laatste is me ook opgevallen tijdens een proefrit op de DS vorig jaar.


Optioneel kan voor de secundaire aandrijving gekozen worden voor een ketting in plaats van riem. Hierdoor hoef je je niet meer te laten weerhouden om het terrein in te gaan. Een riem aandrijving is in het zand af te raden. Het extra aandrijfgeluid van de ketting zou ik zeker voor lief nemen en daarnaast is vervanging van de ketting goedkoper.

Ben ik onder de indruk geraakt van deze FX 5.7 Stealthfighter? Ja! Wil ik er één? Ja, maar... De aankoopprijs van bijna 13k aan euros, zonder de accessoires, weerhoudt mij voorlopig. Daarnaast is het te verwachten waardeverlies, eventueel gecombineerd met extra onverwachte afschrijving, een factor om rekening mee te houden. 

Dit is mij afgelopen jaar behoorlijk duidelijk geworden met de Brammo's Summer Sail, of te wel permanente price drop al dan niet als voorbereiding op de overname door Polaris...

UItgebreide informatie over de FX kijk op: specificaties

Voor een slideshow van alle foto's klik hier                                                                                   

KNMV curus VRO (voortgezette rijopleiding) Risico

Het is ronduit fris wanneer ik 's ochtends vroeg 28 april op weg ga naar de KNMV cursus VRO Risico. Locatie: het test- en trainingscentrum VEC (Verkeers Educatie Centrum) in Drachten. Op mijn display lees ik een omgevingstemperatuur van 0 graden en de melding 'Cold battery cutback' kan ik nu wel begrijpen. De accu's zijn nog niet op temperatuur maar dat zal na enkele kilometers wel zo zijn zodra de melding verdwenen is. Dit doet ie trouwens ook als het buiten 19 graden is. Omdat ik toch wat aan de late kant ben, besluit ik vanaf Gorredijk niet verder binnendoor te gaan, maar de A7 te pakken richting Drachten. Met een kruissnelheid van net onder 100 km/u kom ik in de rechterrijbaan redelijk mee met het overige langzame verkeer.

Vooraf had ik een bevestiging gekregen dat er een 220/230 volt aansluiting voor mij beschikbaar zou zijn, maar bij aankomst rond 8.00 uur is de receptie onbemand en zie ik op het parkeerterrein geen oplaadmogelijkheid. Door een van de aanwezigen krijg ik een 50 meter haspel aangereikt en nog niet eens half afgerold sluit ik gauw de Enertia aan. Het duurt niet lang totdat de conciërge van dienst zich in de cursusruimte meldt en mij erop wijst dat deze situatiie onwenselijk is omdat de haspel overhit kan raken. Hmm, ik betwijfel dat het opladen werkelijk voor vuur en vlam zou kunnen zorgen. Maar goed, hij heeft een punt en verwijst mij naar een buitenaansluiting verderop aan de andere kant van het VEC-gebouw. Ergens verstopt in het halfhoge gras tussen ongebruikte kunststof verkeersbarriers vind ik een aansluiting die ooit wind- en waterbestendig moet zijn geweest. Er blijkt gelukkig prik op te zitten en ik kan laden. Joepie! Door het gras heeft het ook nog eens de schijn van groene stroom...

De VRO Risico is zowel een theoretische als praktische training. Deze is erop gericht om risico’s vroegtijdig te ontdekken en te herkennen en het rijgedrag hierop aan te passen. In de training spelen de – samenhangende – factoren zichtbaarheid, snelheid, kijktechniek en risicoperceptie en -acceptatie allemaal een rol. Een belangrijk doel van de training is dat de cursisten na afloop van de training niet het gevoel hebben veiliger te kunnen rijden, maar zich juist meer bewust zijn van de (zichtbare en onzichtbare) risico’s in het verkeer. De training vindt plaats op één dag. Per dag zijn er maximaal negen cursisten die begeleid worden door drie KNMV-gecertificeerde VRO-instructeurs. In het ochtendgedeelte staat de bewustwording van het risico centraal en volgt er een praktijkrit. Na het theoriegedeelte in de middag staat in de praktijkrit de keuze en de uitvoering van het rijgedrag centraal.

Bron: Evaluatie voortgezette rijopleiding voor motorrijders SWOV-rapport  R-2014-22
Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid - Leidschendam


Een van de eerste opmerkingen die ik te horen krijg: "Over een aantal jaren rijden we allemaal elektrisch en zijn ook wij op zoek naar een oplaadpunt op de cursuslocatie". Van afkeur getuigt dit niet, maar ik denk niet dat we binnen vijf jaar allemaal om zijn. Als je een ietwat verouderd exemplaar zoals de Enertia rijdt, ken je de beperkingen en is een aansluiting voor een huis-tuin-en-keuken-stekker altijd wel ergens te vinden. Je moet er wel de tijd voor willen en kunnen nemen. De cursus wordt gekenmerkt door een ongedwongen sfeer; met motorrijders onder elkaar heb je dit al gauw door de gemeenschappelijke interesse. Een belerende toon van de instructeurs ontbreekt en dat is wel zo prettig. Er worden alleen handreikingen gegeven ter verbetering, onder andere aan de hand van videobeelden van de praktijkritten.

Bij de introductie komt een ieder met zijn eigen verhaal en ervaring over de soms hachelijke situaties waarin je verzeild bent geraakt. De rillingen lopen je over je rug als je hoort dat een medecursist ooit drie schapen heeft geraakt bij een snelheid van 100 km/u en onderuit is gegaan. Met als gevolg: compleet afgebroken voorvork, drie dagen ziekenhuis en de nodige schaaf- en brandwonden. Van zo'n verhaal ga je sowieso al voorzichtiger rijden. 

In de cursus komen ondermeer statistische gegevens en benodigde remweg en reactietijd  aan bod en wordt erop gewezen wat je kunt waarnemen en wat je scherp kunt zien. Dat laatste is bitter weinig; houd een pen recht uitgestrekt voor je uit en bedenk dat alles wat er zich achter deze pen bevindt je scherp kunt zien. Na het bespreken van de huiswerkopdracht staat de ochtendrit op het ochtendprogramma. Deze praktijkrit wordt vastgelegd op video en vlak voor de lunch wordt deze besproken.

De bocht rijd je zo wijd als mogelijk, pas tegen het einde van de bocht snijd je meer naar binnen, om ruimte te houden van het mogelijke verkeer op de rijbaan links van je. Bij het naderen van kruisingen of rotondes voorkom je zoveel mogelijk stilstaan; door te blijven rijden blijf je beter zichtbaar en kun je risicovolle situaties ontwijken. Het op- en afrijden van een (mini)rotonde kun je in een zo vloeiend mogelijke lijn doen waarbij je zo weinig mogelijk krachten oproept.

Met name de plaats op de weg die je als motorrijder gewend bent rijden heeft mij nieuwe inzichten gegeven. Reed ik voorheen steevast links van het midden van het rijvak, nu weet ik dat dit niet statisch hoeft te zijn. De plaats kan ook dynamisch zijn, afhankelijk van tegemoetkomend verkeer kun je meer rechts in het rijvak gaan rijden. Het uitvoegen bij een afrit doe je zover mogelijk van de blokken verwijderd (zie video hieronder). 

Conclusie: uiterste leervolle en prettige dag beleefd. VRO-R is voor € 50 een absolute aanrader! En op een elektrische motorfiets is het praktijkgedeelte van deze cursus goed te doen. Afgezien van de beperking vwb de topsnelheid, met name merkbaar op de snelweg, heb ik mijn Polaris Brammo Enertia Plus (zoals vermeld op het later ontvangen certificaat van deelname) als volwaardige motorfiets kunnen gebruiken.

Al met al een geslaagde dag en een absolute aanrader om te volgen! Meer informatie over deze cursus is te vinden op:
http://www.knmv.nl/opleidingen/Cursusaanbod-KNMV/VRO-Risico/

EM Meet 2015 - Zwolle 13 juni 2015

Voor het tweede opeenvolgende jaar hebben we als fans en liefhebbers van elektrische motoren ons zaterdagmiddag verzameld in Zwolle. Locatie: Hampshire Hotel Lummen, onderdeel van het IJsseldelta Center en het voetbalstadion PEC Zwolle. Door de beperking van de actieradius is een EM meet niet zo vanzelfsprekend te organiseren en om aan deel te nemen. De maximaal af te leggen afstand wordt mede bepaald door het weer, rijstijl en de moed om tot aan de 0% SOC te gaan. Range anxiety steekt de kop. Maar dankzij onderlinge hulp en berekening zijn alle aanmelders gekomen. 100% opkomst en 100% elektrisch! Op de trailer na, deze VW T4 trekker verstookt diesel. Maar doordat daar, in het zelfde wagenpark,  weer een NIssan e-NV200 tegenover staat, wordt dit mooi gecompenseerd.



De opkomst was een verdrievoudiging van de meet in Hoorn vorig jaar en met name door de aanwezigheid van Electric Motorcycles Nederland gaf het zelfs de sfeer van een professionele roadshow. De presentatie van Energica EVO viel in goede aarde. Bij aankomst bleken beide EV-boxen onbezet te zijn en deze werden dan ook volop in gebruik genomen, waarvan er een zijn volle vermogen verdeelde over de drievoudige vertakking van de handmade aansluiting.

Binnen in het hotel hebben we onder het genot van een drankje verder kunnen kennismaken. Het interieur van Hotel Lumen is bijzonder sfeervol en modern, eigenlijk een prima binnenlocatie voor fotoshoots van de EVO. Het ontvangst en de service waren bijzonder vriendelijk. Enkelen bleven wat langer en hadden zelfs een overnachting elders in Zwolle geboekt.


Voor een film met foto/video klik hier

Voor mij leek me  het bijladen tot 72% voldoende om de reis terug aan te kunnen. Vol goede moed en met een kruissnelheid van 90 km/u over de A32 haastte ik huiswaarts. Doordat de straffe wind niet was gaan luwen en ik vanaf Staphorst zelfs op de nodige zijwind werd getrakteerd, schoot SOC bij Steenwijk al onder 10%. En met nog 26 km te gaan liet ik de snelheid zakken naar 70 km/u. Het was toch niet druk op de snelweg en van achterop komend verkeer had ik niet veel last. Maar ook dit bleek te snel en daarom besloot ik vanaf Wolvega, met samengeknepen billen en een slakkegang, binnendoor verder te gaan. Met 0% de laatste 2 km overbrugd... Dat doe ik niet weer.

Conclusie: een geslaagd en gezellig evenement. Een volgende meet zit er zeker weer aan te komen en wellicht zelfs al in de nazomer.

 

Tijd voor een update

De kilometers die ik dit seizoen heb gereden, heb ik op één foutmelding na probleemloos kunnen afleggen. De totale afstand staat nu op een dikke 3300 km. De niet veranderde en nog steeds aanwezige modificaties:

- kentekenplaathouder
- led achterlicht en xenon HID-kit voor dim- en grootlicht. Led knipperlichten. Alle verlichting werkt en voldoet prima
- Papst ventilatoren. Deze coolers voldoen beide zeer goed, de meest stille en onopvallendste mod
- demping (in)klappen zijstandaard. Een alu exemplaar staat onderaan op mijn wishlist, niet direct noodzakelijk
- versteviging van tail end (fabrieksmodificatie). Geen last meer van lostrillende boutjes aan achterkant buddy seat

Aanpassing van een eerdere mod:

- externe aansluiting C20 laadstekker

Ivm 'wateroverlast' in de laadstekker, de pull tab had een eigen zwembadje,  heb ik de aansluiting omgedraaid. Is nu te bereiken aan de achterkant, onder het  led achterlicht.


Aanpassen vering

Op een zaterdagmiddag ben ik naar Motorhuis Langezwaag gereden om naar mijn vering na te laten kijken. Af fabriek is de Enertia ronduit straf geveerd en geeft de voorvork zowat elk steentje en of klinker nadrukkelijk door. Natuurlijk hoort eerst een verkennend stukje rijden om mijn Brammo erbij. Er waren meer motorliefhebbers aanwezig die van de deskundige kennis gebruik wilden maken. Allen petrolheads en de eerste opmerking kreeg ik al gauw toegespeeld. "Hé, kijk nou een stille Harley!" Die had ik nog niet eerder gehoord. De toon was gezet en ik beantwoordde de standaard vragen. Heerlijke en gemoedelijke motorrijdersfeer, je zou er elke zaterdag wel wat uurtjes kunnen doorbrengen. Het advies om vooreerst de bandenspanning verder te verlagen heb ik ter harte genomen: voorband 2,3 en achter 2,7 Bar, respectievelijk 33 en 39 Psi (pounds per square inch). Dit is voor de voorband behoorlijk minder dan in de manual vermeld, de 'tire pressure' geeft daarin voor beide banden 42 Psi aan. Door de verlaging van de bandenspanning is het comfort merkbaar toegenomen en worden oneffenheden in het asfalt minder voelbaar.

Aan de achtervering is ook aandacht besteed, de achterzijde is iets omhoog gekomen en waardoor het caster (balhoofdhoek) ietsje kleiner is geworden. Een kritische noot voor de achtervering: deze komt na inveren niet snel genoeg terug omhoog in de neutrale stand. Over de voorvork valt op te merken dat deze niet ver genoeg inveert. Dit kan komen doordat de luchtkamer bovenin te klein is, maar ook een andere olie zou de niet instelbare Marzocchi upside down voorvork ten goede komen. Volgens Mikis er zeker meer uit te halen.

Van wit naar Camo

De meest recente en in het oog springende verandering is de kleur. Met behulp van Plasti Dip rubberspray heb ik de plaatdelen in een lichte combinatie van groen en bruin gespoten. Het etiket op de bus vermeldt de kleur Camo Tan. Het eindresultaat is stoer en van afstand wel oké, maar dichterbij bekeken zijn er helaas diverse opgedroogde bultjes zichtbaar. Op de achterkant van de bus van Performix is een Nederlandstalige instructie/handleiding geplakt. Hierop staat dat de spuitbus vóór verwerking op kamertemperatuur moet zijn en dat je een volle minuut moet schudden.

De temperatuur in mijn verwarmde garage was rond de 17 graden celsius. Desondanks ontstonden er spetters en kloddertjes.
Na contact met de leverancier, JD Import uit Bergschenhoek, kwam naar voren dat het probleem aan de spuitknop zou kunnen liggen, maar dat ik maar moest door blijven gaan en dat ik de kloddertjes met thinner op doek kon weghalen... Ik ben door blijven spuiten maar het werd alleen maar erger en mijn bussen waren bijna op. Als compensatie mocht ik de laatste bus uit hun voorraad met 10% korting kopen. Jammer, dat er niet adequaat op mijn probleem is gereageerd. Het voorstel heb ik afgeslagen, ik zal een andere oplossing moeten zoeken.

Puig mini naked stuurruit

Om iets meer stroomlijn tijdens het rijden te creëren heb ik gekozen voor een stuurruit van Puig, model Naked, ref 0869, in Smoke uitvoering.
Tijdens snelweg kilometers rijd ik een kruissnelheid van 95 km/u. Met dit ruitje is de verwachting dat ik gemiddeld minder kilowatts nodig ben en dus mijn range iets kan vergroten.
Het testraject hiervoor is Heerenveen - Leeuwarden vice versa, ik hield eerder plm 20% SOC over bij thuiskomst, totale afgelegde afstand is 70 km. Komende tijd ga kijken of ik betere cijfers kan scoren en of het rijcomfort beter is.

 

EM Meet 2016 - Soesterberg 21 mei 2016

 

Op vrijdag 20 mei ben ik om 13.45 uur vertrokkken vanuit Heerenveen op weg naar de Dutch EM Meet 2016 op de voormalige vliegbasis Soesterberg. Ik zou gaan overnachten bij vrienden in Leusden Zuid, een afstand van 130 km vanaf mijn woonplaats. Bij Wolvega, ik reed met een kruissnelheid van 55 km/u, dook de accu capaciteit al onder 90%. Goed, twee dingen: ik had windje tegen en ik zou er dus langer over moeten gaan doen, lees zuinig aan rijden, om zover mogelijk te komen. Het liefst zonder verkeerd of om te rijden. Mijn doel was Zeewolde, Kaap Flevo strandweg 165, een mooie tussenstop om bij te laden.


Dit heb ik na 106 kilometer met een houten zitvlak gehaald en door als een bromscooter te hebben gereden. Deels over fietspaden en ventwegen; het polder-rijden is veel, zo niet erg veel rechtdoor en met zo'n tempo slaapverwekkend saai.

Ter plekke in Zeewolde was men nog druk bezig met de opbouw van het Kaap Flevo Beach Festival. ik kon zonder probleem het terrein/strand oprijden. Om de hoek bij de ingang vond ik een uitgerolde haspel met 'prik' erop en daaraan heb ik direct de Brammo gestekkerd. Het restaurant was weliswaar dicht maar wel toegankelijk. Tot aan 19:00 uur, dan zou het festival voor publiek geopend zijn. Ik werd opgermerkt en gade geslagen in mijn fluo motorjack en groette vriendelijk de aanwezigen. Het vreemde was dat niemand aan mij vroeg wat ik hier deed. Het was een dik anderhalf uur wachten, lezen en wat rondkijken. Om het half uur ben ik even gaan kijken bij de motor. Dat bleek niet onverstandig, want iemand had het nodig gevonden om mijn stekker los te halen en de haspel twee meter te verplaatsen. Aan een van de roadies gevraagd welk stroompunt ik nu mocht gebruiken. Na een kort praatje met deze aardige Amsterdamse gast, over elektrisch rijden natuurlijk, zei hij: "Oh, wacht. Doe deze maar".
Dat was dezelfde verlenghaspel die ik zojuist had gebruikt... Hmm, voor de laatste 5% ben ik maar naast de motor gaan zitten om tot de benodigde 40% of meer te geraken.

Het Kaap Flevo Beach Festival in opbouw achter me latend vertrok ik richting Nijkerk, op naar de snelweg A28. Over de tweebaansweg in de slipstream van een vrachtauto tot aan het knooppunt Hoevelaken, alwaar de vrachtwagen linksaf sloeg (zag ik nou Arie Ribbens achter het stuur?) en ik rechtdoor vol in de rijwind tot afrit 6. Met zo'n 10% aan 'overscho't' had ik om 19:30 uur mijn overnachtingsadres gehaald in Leusden-Zuid. Motor laden, eten, biertje en bedje.

De volgende ochtend arriveerde ik, Soesterberg was maar 20 minuten rijden, even na half elf op het parkeerterrein van het Nationaal Militair Museum. Wat een groot terrein zeg. Pas na goed zoeken kon ik de,overigens kostenloze oplaadpunten vinden tussen twee 'fout'-geparkeerde auto's met brandstofmotor.

Op de motor ben ik stapvoets over de voetpaden naar de ingang gereden, boven op één hoog, om te informeren naar de locatie van het restaurant. Deze bleek beneden op de begane grond te zijn en lag daarmee helaas ver van de laadpaal verwijderd. De vriendelijke meneer van de beveiliging, ik was wat te dicht tot aan de entree doorgereden, verzocht mij om de motor op het parkeer te plaatsen. Dat er auto's op de parkeervakken van de laadpunten stonden zou hij even meenemen. Maar goed er stond ook niet een duidelijk bordje bij dat deze plaatsen enkel en alleen voor elektrische voertuigen bedoeld waren. Dus hebben deze auto's met een omsingeling van 7 EM's van doen gehad.
Omdat het parkeren in de buurt van restaurant niet  mogelijk was, waren we dus op parkeerplaats P2 aangewezen. Toch nog een mooie 10-koppige opkomst op deze zaterdag én onder goede weersomstandigheden.


Leuk om ook andere gezichten te zien, ervaringen te delen en de mogelijkheid om een of meer demo motoren van EM Nederland te proberen.

Tijdens de route heb ik maar 2% verbruikt.. En toch, tegen beter weten in, verwacht je op zo'n start- en landingsbaan iets van 'We decided to have a race'. De kleine baan werd deze dag overigens gebruikt door de zweefvliegclub en de Queens' landingsbaan hebben we vanuit het uitzichtpaviljoen kunnen bekijken. Een dik uur hebben we er over gedaan om in een Douwe-Bob-tempo onder andere de kerosine- en munitiebunkers, ongeveer de helft van het terrein, te bekijken. De overige bezienswaardigheden moeten maar bewaard worden voor een andere keer.


Met dank aan de begeleiding van het Utrechts Landschap.


Resumé eind 2016

Met de vermelding van een tweetal aanpassingen betreffende mini opbergruimte wil ik dit jaar eindigen. Om de oplaad- of verlengkabel in op te bergen  heb ik  een zadeltas (Vaude Tool Black M prodnr 15117180100) verbonden met  een triangel constructie gemonteerd, en een etui voor een schijfremslot aan de andere kant bevestigd. Hierdoor zijn deze onmisbare accessoires beter bereikbaar. Een nadeel is wel dat ook anderen erbij kunnen. Maar wie heeft er iets aan een schiijfremslot zonder sleutel en oplaadkabel met een C19 plug. De afsluitbare ruimte onder de buddy kan nu benut worden door er bijvoorbeeld een bandenreparatieset of ander klein spul in op te bergen.





Een aantal maanden geleden had ik al de Plasti Dip folie van de plaatdelen verwijderd en om er daarna een gladde sprayfolie van Foliatec op aan te brengen. Twee  bussen waren voldoende  om er 5 dunne lagen op aan te brengen. Het eindresultaat, in zwart met een lichte sinaasappel 'huidje', mag best genôch genoemd worden. Vuil hecht veel minder dan op de groen/grijze Camo Tan die veel stroever en kwetsbaarder was.


Volgens de informatie op het display zijn de batterijen nog in goede staat, volgend jaar loopt de vijfjarige garantieperiode op de 6 accu cellen af. Ik laat gedurende de wintermaanden de motor een etmaal aan het lichtnet laden. Wel merk ik dat ik bij aanvang van ritten de SOC nu meestal met 98% begint.

Introductie 2014 - 2015